آبی آسمونی

                                                                                                               امام علی (ع)

این بار هم از استاد هشترودی مطلبی آوردیم.ایشان از افتخارات معاصر ایران اسلامی در جهان است.

دکتر محسن هشترودی در 22 دی ماه 1286 شمسی در شهر تبریز متولد شد و تحصیلات ابتدایی را در آن جا و تحصیلات متوسطه را در مدرسه دارالفنون تهران گذراند و در سال 1304 پس از فارغ التحصیلی چند سالی پزشکی خواند و سپس به فرانسه اعزام شده و در رشته ریاضی به تحصیل علم پرداخت. در سال 1318 از دانشگاه سوربن پاریس درجه دکترای دولتی را اخذ نمود و پس از مراجعت به وطن در سمت های بسیاری در طی نزدیک به چهل سال بقیه عمر خود، به دانش پژوهان این سرزمین خدمت نمود.از جمله که: در سال 1321 رئیس فرهنگ تهران، در سال 1330 رئیس دانشگاه تبریز و در سال 1336 رئیس دانشگاه تهران شد.

وی از نخستین بنیانگذاران ریاضیات نوین کشورمان بود و کارهای کلاسیک بسیاری نیز انجام داد، از جمله که صدها مقاله در نشریات معتبر علمی جهان به طبع رساند که بعضی از آن ها شهرت جهانی پیدا کردند، به عنوان نمونه در یک سخنرانی که در کنگره ی بین المللی ریاضیدانان در کشور ژاپن انجام شد مسأله ای را مطرح نمودند که کتابی تحت عنوان « قضیه هشترودی» در ارتباط با آن چاپ و منتشر شد.

 استاد هشترودی کتاب هایی نیز در زمیته ریاضیات تألیف نمودند و جالب آن که از ایشان دیوان شعری نیز با عنوان « سایه ها» به جا مانده است.

در روز شنبه سیزدهم شهریور ماه 1355 چراغ عمر استاد به خاموشی گرایید. اما یاد و خاطر ایشان تا همیشه با ما خواهد بود.

از بیانات استاد بزرگ، زنده یاد دکتر محسن هشترودی

در همه دنیا دانشمندان و اندیشمندان گذشته را بزرگ می دارند.در مجامع علمی جهان وقتی نام «خوارزمی» برده می شود همه به احترام او به پا می خیزند.اما در این جا نکته قابل تأملی که می خواهم خاطرنشان کنم، اگر با بزرگداشت گذشتگان می خواهیم کاری کنیم که جوانان امروز به استخوان های پوسیده آباء و اجدادشان ببالند، سخت خطاکاریم و اگربا انجام این کار می خواهیم امروزیان را تحقیر کنیم و به آنان بفهمانیم  که نتوانسته اند مثل پدرانشان در زمینه های گوناگون علمی و ادبی و هنری بشکفند، در اشتباهیم. اما اگر می خواهیم از این راه آنان را برانگیزیم تا راه بزرگان را در پیش گیرند راهمان درست است و باید آن را دنبال کنیم.

در عین حال که گذشته و گذشتگان را به یاد جوانان می اندازیم، باید اکنون و اکنونیان را نیز به آنان بشناسانیم. همین طور تا آن جا که میسر است با آنان از آینده سخن بگوییم.هر چه هست به باور من باید جوان را در جریان امروزش قرار دهیم و از دیروز برای ساختن امروز و فردا مدد گیریم.باید مواظب باشیم وقتی به جوانان می گوییم در گذشته رازی، ابن سینا، خوارزمی و خیام داشته ایم معنی حرفمان این نباشد که همان داشتن های گذشته کافی است و باید بدان بالید، باید از این بزرگان به عنوان کسانی که هنوز زنده اند سخن گفته باشیم.   

منبع:مجله توان مبتکران(فصل نامه)، نیمه دوم بهمن 1385، شماره دوم، سال اول 

یا علی